Share This!

Γνωρίστε τους Απλανείς Αστέρες και την σύνδεση τους με την Αστρολογία!

Απλανής αστέρας σε αντίθεση με τον πλανήτη, ονομάζεται το κάθε ουράνιο σώμα που διατηρεί όλες εκείνες τις ιδιότητες του δικού μας Ήλιου πέριξ του οποίου περιστρέφεται η Γη και οι υπόλοιποι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος. Ο ουρανός της νύχτας, με τα αιώνια φωτεινά του αστέρια, τους μεγαλοπρεπείς αστερισμούς του και τα ουράνια σώματα που κινούνται γύρω από τον ζωοδότη Ήλιο κατά μήκος της εκλειπτικής ζώνης, είναι η αρχαία ρίζα όλης της αστρολογίας και η βαθύτερη πηγή των μύθων που εμπνεύστηκαν από την αρχή της ανθρωπότητας. Πολύ πριν υπάρξουν ωροσκόπια, οίκοι, έννοιες η σημάδια, οι αρχαίοι ιερείς, μελετητές εκείνης της εποχής πίστευαν πολύ στην σημασία των απλανών ή όπως διαφορετικά αποκαλούνται σταθερών αστέρων.
 
Είχαν ξεχωρίσει δε σαν βαθμό σημασίας τα πιο σημαντικά αστέρια, τα μοιραία κατά κάποιον τρόπο με την θετική η αρνητική σημασία τους, και εξέταζαν πολύ την συμμετοχή τους στην γέννηση του κάθε ατόμου. Στον ουράνιο θόλο υπάρχουν περίπου 290 σταθερά (απλανή) αστέρια, και 88 αστερισμοί. Είναι λοιπόν εμφανές ότι ο καθένας από μας έχει μια κοσμική άποψη της ουράνιας σφαίρας κατά τις νυχτερινές ώρες που είναι γεμάτη αστέρια και γαλαξιακές ομάδες.
 
Ωστόσο, η σημερινή αστρολογική ανάλυση ασχολείται περισσότερο με τις επιρροές της εκλειπτικής ζώνης σε συλλογικό ή ατομικό επίπεδο. Ας φανταστούμε την εκλειπτική σαν ένα ουράνιο τόξο του ηλιακού μας συστήματος, που βρίσκονται οι ζωδιακοί αστερισμοί (κοινώς τα ζώδια) και οι πλανήτες που ταξιδεύουν πάνω σ’ αυτήν.
 
Υπάρχουν όμως και άλλοι προεξέχοντες αστερισμοί που είναι ορατοί κυρίως κατά την διάρκεια της νύχτας όπως ο Ωρίωνας, ο Σείριος, οι Πλειάδες η Μεγάλη και η Μικρή άρκτος. Αυτοί λοιπόν οι συγκεκριμένοι είναι σχηματισμοί ομάδας πολλών αστεριών που όμως βρίσκονται πολύ μακριά από την εκλειπτική ζώνη που προαναφέραμε και κατά τους αστρολόγους προσδιορίζονται ως Σταθεροί αστέρες γιατί σε αντίθεση με τους πλανήτες, είναι εδώ και χιλιάδες χρόνια αμετακίνητοι.
 
Οι απλανείς αστέρες στην ιστορία της αστρολογίας
 
Η απόκρυφη διάσταση αυτών των αστερισμών θεωρείται σημαντική και αναφέρεται σαν, η όγδοη πύλη του διαστήματος κατά τους Ινδουιστές και η περιοχή κατά την οποία η ψυχή πετυχαίνει την ενότητα της με την ανώτερη Θεότητα κατά την περίοδο του εξαγνισμού της, από τις κατώτερες επιρροές και δυνάμεις. Αυτή η θεωρία χρησιμοποιήθηκε αρχικά από τους αρχαίους Αιγυπτίους και κατόπιν από τους αρχαίους Έλληνες που πίστευαν ότι αυτοί οι αστέρες κατοικούνταν από οντότητες που βοηθούσαν στον δρόμο της ψυχής μετά τον θάνατο, λίγο πριν την ανάβαση της στον ουράνιο κόσμο των Θεών.
 
Συγκεκριμένα γι’ αυτούς υπήρχαν επιρροές από τρεις συγκεκριμένες οντότητες στην Μεγάλη άρκτο, στον Σείριο, και τις Πλειάδες. Αυτές οι τρεις γαλαξιακές ομάδες έχουν μεγάλη σημασία κατά την αστρολογική διδασκαλία εκείνης της εποχής γιατί αποτελούσαν ένα πρωτότυπο τρίγωνο μεταξύ τους, μια ουράνια δομή μέσω της οποίας εισάγονταν όλες οι ενέργειες που εκτοξεύει το ηλιακό μας σύστημα. Η Αρχαία Αίγυπτος ήταν διάσημη για την έμφαση της στον Ωρίωνα και τον Σείριο, σαν ένα δρόμο κατά τον οποίο οι ψυχές χρησιμοποιούσαν για ν’ ανέλθουν. Περαιτέρω θεωρήθηκε ότι η περιοχή των πυραμίδων ήταν επιτήδεια τοποθετημένη σε συγκεκριμένα μήκη και πλάτη, αφού ανέτειλαν η έδυαν οι συγκεκριμένοι αστερισμοί άρα η μετάβαση της αιώνιας ψυχής ήταν ενωμένη με αυτά τα αστέρια που μετά τον θάνατο της αποτελούσαν την πορεία της προς την αθανασία.
 
Εδώ θα εστιαστούμε στους πιο βασικούς που θεωρούνται κατά πολλούς αστρολόγους τα βασιλικά αστέρια ή αστέρια των αρχαγγέλων που είναι οι παρατηρητές της ουράνιας πυξίδας. Χαρακτηρίστηκαν επίσης ως οι τέσσερις ιππείς της αποκάλυψης.
 
Οι βασιλικοί απλανείς αστέρες
 
Ο Regulus το βασιλικό αστέρι, γνωστός και ως η καρδιά του Λιονταριού, ο παρατηρητής του βορρά. Ο Fomalhaut ο αλχημιστής και παρατηρητής του νότου, ο Αlderbaran, ο παρατηρητής της ανατολής και τέλος ο Antares η καρδιά του Σκορπιού, ο παρατηρητής της δύσης. Οι Pleiades ή οι επτά αδελφές είναι η συστάδα των αστεριών που κλήθηκαν ως οι αιώνιες φύλακες του Ουρανού, αποτελούνται από επτά μικρά αστέρια την Electra, Celaeno, Taygeta, Maia, Merope, Asterope, και την Alcyone, ειδικά η τελευταία σαν το κεντρικό αστέρι αυτής της ομάδας θεωρείται κατά την μυθολογία ως η “κλαίουσα αδελφή”.